Αρχοντικό Βίραγγας


Το «Αρχοντικό Βίραγγας», είναι ένας νέος παραδοσιακός ξενώνας στο παλιό χωριό των Βραστάμων της ορεινής Χαλκιδικής . Στη θέση του ξενώνα προϋπήρχε ένα διόροφο κτίριο του 19ου αιώνα, χαρακτηριστικής Μακεδονικής Αρχιτεκτονικής, με τα ιδιαίτερα μορφολογικά και τυπολογικά στοιχεία της περιοχής.

Αυτό το κτίριο, έγινε τιτάνια προσπάθεια να αποκατασταθεί, αλλά λόγω της έντονης φθοράς του και των φθαρτών υλικών του, αποφασίστηκε να καθαιρεθεί στο μεγαλύτερο τμήμα του και να ανακατασκευασθεί με σύγχρονα υλικά, ενσωματωμένα μέσα σε ένα πλήρως παραδοσιακό περίβλημα. Η χρήση της πέτρας, του ξύλου και του κουρασανιού, έγινε με αγάπη, γνώση και κυρίως μεράκι και αυτό φαίνεται σε κάθε σημείο του κτιρίου, όπου οι περισσότερες ξυλοκατασκευές όπως για παράδειγμα το χαρακτηριστικό σαχνισί, δουλεύτηκαν από τον ιδιοκτήτη Αρχιτέκτονα Μηχανικό, Χαιριστανίδη Βασίλειο.

Στο βασικό κτίριο του ξενώνα, δημιουργήθηκαν έξι εκπληκτικά δωμάτια – τρία δίκλινα και τρία τρίκλινα – και στο ισόγειο, δημιουργήθηκε ένας χώρος καθιστικού με τζάκι. Ολοι οι χώροι, είναι διακοσμημένοι με τα κομμάτια της συλλογής του ιδιοκτήτη.

Στον περιβάλλοντα χώρο του ξενώνα, δημιουργήθηκε και ένα δεύτερο κτίριο, στο οποίο στεγάζεται ο χώρος του πρωινού και του φαγητού, με πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα. Ο χώρος αυτός θεωρήθηκε απαραίτητος από τον ιδιοκτήτη, για να προσφέρει μια άρτια και ολοκληρωμένη φιλοξενία στους επισκέπτες του ξενώνα και στήθηκε σε χωριστό κτίριο, ούτως ώστε να μην ενοχλεί τους ενοίκους των δωματίων.

Ο περιβάλλοντας χώρος, χαρακτηρίζεται από τον εκπληκτικό κατάφυτο κήπο του σε διάφορα επίπεδα, σε συνδυασμό με τα καλντερίμια και τα καθιστικά του. Επίσης, υπάρχει μια μίνι πισίνα-υδρομασάζ για τους καλοκαιρινούς μήνες και ένα καθιστικό κάτω από τα πλατάνια με χαρακτηριστικό πέτρινο φούρνο και ψησταριά.

Απέναντι από τον ξενώνα, βρίσκεται ο χώρος του parking και ανάμεσα κυλάει το ποταμάκι.

Το κυρίως κτίριο

Το προϋφιστάμενο κτίσμα στη θέση του σημερινού Ξενώνα, κτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η μορφολογία του ήταν τυπική Μακεδονική με υλικά όπως η πέτρα, το πηλοκονίαμα, το ξύλο και το κεραμίδι. Η κάτοψη ορθογωνική, όπως και για όλη την περιοχή, με ανάπτυξη των δωματίων σε διάταξη «Γ» και στην τέταρτη γωνία συνήθως ένα στεγασμένο χαγιάτι.

Το κτίριο αναπτυσσόταν σε δύο επίπεδα, όπου στο πρώτο υπήρχε ο ημιυπαίθριος χώρος με την σκάλα ανόδου για τον όροφο (οδηγούσε σε ανοικτό χαγιάτι ) και τρεις χώρους όπου στον ένα υπήρχαν τα ζώα, στον άλλο το κελλάρι – αποθήκη με τις κάδες για το κούμαρο, και στον τρίτο χώρο το εργαστήριο του ιδιοκτήτη ο οποίος ήταν σαγματοποιός (κατασκευαστής σαμαριών). Στον όροφο, υπήρχαν τρεις κάμαρες οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με το ανοικτό χαγιάτι.

Το χαγιάτι όπως και στα υπόλοιπα σπίτια του χωριού βλέπει Νότια. Το χαγιάτι χρησίμευε πέρα από βεράντα και ως ο χώρος στον οποίο στέγνωναν διάφορα προϊόντα τους οι ένοικοι, όπως ο τραχανάς, η ρίγανη, το τσάι, τα σκόρδα και τα κρεμμύδια.

Η αρχική δομή του κτιρίου διατηρήθηκε εκτός από το Ισόγειο όπου ο ημιυπαίθριος χώρος ενοποιήθηκε με το εργαστήρι για να γίνει χώρος υποδοχής και καθιστικό και στον όροφο, το χαγιάτι έκλεισε όπως άλλωστε συνηθιζόταν και τα παλιά χρόνια, για να δημιουργηθεί ένα δωμάτιο γωνιακό με σαχνισιά.